Ośrodek Profilaktyczno-Szkoleniowy

Z Ośrodkowej Kroniki…

23-24 listopada 2007
Planowana od kilku tygodni, długo oczekiwana wycieczka w góry!

Wybraliśmy Szczyrk.

Pewne było to, że niepewna pogoda nie pokrzyżuje nam planów w domu, w którym jest miejsce na zabawę, ognisko, obejrzenie filmu…. Udało się i w sobotę wyruszliśmy na Klimczok pomimo przelotnego deszczyku….
Rozmowy, śpiewy, śniegowe walki po ostatnią suchą nitkę… Wspólna podróż, posiłki…

Razem jest raźniej, nawet jeśli na początku podróży przegapi się zjazd na Bielsko, gdzieś po drodze zepsuje się samochód lub przemokną buty . W atmosferze wspólnej przygody kanapki smakują lepiej, a słodycze są słodsze. Można spiewać do 3.00 nad ranem i wstać o 7.00, a potem wspiąć się na górę i odpoczywać popijając najlepszą herbatę z cytryną…. To co dobre szybko sie kończy, ale i zachęca do powtórnych wypraw.

No to kiedy ruszamy?

opracowanie: Justyna Jakubczak

Wycieczka do Szczyrku!

W dniu 23-24.11.2007 wolontariusze wraz z pracownikami Ośrodka wybrali się na wycieczkę do Szczyrku.
W dniu wyjazdu była zbiórka o godz. 17.00 w Ośrodku, a kto przyjechał wcześniej mógł pomóc gotować obiad.
Ok. godz. 17.30 odbył się podział kto z kim jedzie w samochodzie. W czasie podróży było wiele “atrakcji”. Już na samym początku zgubiła nam się Justyna, ale Sylwia dobry pasterz pojechała jej na ratunek, no i owieczka znowu była z nami. Kolejnym bardzo ważnym momentem naszej podróży była rozmowa Sylwi z ks. Adamem przez uchylone szyby samochodu na światłach. Nie wiem, jak to napisać inaczej, ale z twarzy ludzi którzy stali obok nas, można było wyczytać wielkie zdziwienie.

Po wielu “wybrykach” pracowników wolontariusze bezpiecznie dotarli na miejsce. Dom, w którym spedziliśmy dwa dni, był piękny, w środku było kolorowo i dużo przestrzeni. Podzieliliśmy się na grupki i poszliśmy sie “ulokować” do pokoi. Po 30 min. wszyscy zeszli na dół, żeby przygotować kolację. W międzyczasie przygotowań było dużo śmiechu i można było odczuć ciepło od drugiej osoby.

Przy kolacji nasz kochany ks. Adam opowiadał historyjki albo kawały. Na szczęście nikt nie udusił się ze śmiechu.
Po kolacji była jeszcze Msza, a po Mszy coś słodkiego, chichoty i śpiewy – nie do bialego rana, ale do ok. 2.30.

Rano pobudka o 7.30, a o 8.00 Msza.
Po Mszy trzeba było coś wrzucić do brzuszków, ale tym razem to nie ks. Adam grał główną rolę tylko Justyna i jej śmiech. Prawie całe śniadanie wszystkich rozbawiała swoim śmiechem – fajnie było. Kilka minut po śniadaniu był wypad w góry i tam to dopiero się działo!
Wszyscy dzielnie wędrowali na samą górę. Nawet śnieg i deszcz nam nie dał rady. Po ok. 2 godzinach doszliśmy do schroniska, a tam coś słodkiego i ciepła herbatka.
Tu sie dopiero zaczęło. Prawie wszyscy wyszli ze schroniska oprócz ks. Adama, no to Sylwia wpadła na pomysł, że robimy kulki i na Księdza! Ksiądz wiedział co się święci. Zamach na ks. Adama- tego jeszcze nie bylo! No, ale jak to solidarność męska: chłopcy pomogli księdzu, a nie nam. Po pewnym czasie nastąpił “taniec pokoju” i poszliśmy dalej.
W trakcie powrotu można było szczerze porozmawiać, popytać… a warto było!
Później znowu zaczęła się wojna. To dziwne, bo nikt nie dał rady księdzu Adamowi, żeby go wrzucić do śniegu i wszyscy leżeli tylko nie on, ale potem już był spokój. Nasze energie wyczerpało zimno, zmęczenie.
Ok. godz. 16.30 byliśmy już w naszym domu. Wszyscy chcieli się jak najszybciej przebrać w suche i ciepłe rzeczy! Później,kto miał jeszcze siły, to mógl pomóc przygotować stół do obiadu, a po obiadku seans filmowy i toffifi.
Niestety trzeba było już wracać do domu, choć się nie chciało.

No i tak kończy się nasza mała, ale zarazem wielka i pełna radosnych doświadczeń przygoda.
Dzięki tej wycieczce naprawdę pokochałam góry i doświadczyłam dużo ciepła.

opracowanie: Agnieszka Kubicka

1 grudnia 2007
Warsztaty umiejętności interpersonalnych – Oaza Zawodzie

1 grudnia 2007 roku w naszym Ośrodku odbyły sie warsztaty Umiejętności Interpersonalnych dla uczestników i animatorów Oazy z Zawodzia na prośbę Moderatorki wspólnoty. Celem zajęć była nie tylko integracja członków grupy ale także m.in. poznanie zasad komunikacji werbalnej i pozawerbalnej, pogłebienie kontaktu ze samym sobą oraz z innymi uczestnikami zajęć.

A oto poniżej kilka wypowiedzi uczestników:

Co uważam za cenne..

• ćwiczenia integracyjne, miła atmosfera, poznawanie siebie i innych,
• dobra muzyka, pomysłowość,
• informacja o emocjach – jak je dzielić, jak rozpatrywać, otwartość, pokazanie jak ważne jest zaufanie /tor przeszkód/
• super muzyka, ćwiczenia obrazujące proces komunikowania, zabawy z chustą,
• nauka dialogu poprzez ruch i ćwiczenia, cenne były zabawy jako forma rozluźniającego przerywnika, swoboda wypowiedzi,
• możliwosc wypowiadania się, dobra muzyka, miła atmosfera oraz ciekawe ćwiczenia,
• szczere rozmowy, bardzo dobre przygotowanie prowadzących,
• dobre przygotowanie techniczne oraz dobra współpraca prowadzących.

Co się nie podobało..

• czasem za dużo zabaw a mało analizy,
• mało konkretnych uwag jak powinna wyglądac komunikacja,
• wszystko było fajne,
• troche mało przerw,
• warsztaty trwały za krótko.

Inne uwagi, propozycje..

• więcej odkrywania naszego “wewnętrznego dziecka” – czyli zabawy z chustą,
• troche więcej ćwiczeń w parach oraz więcej materiałów do poczytania po warsztatach,
• żeby warsztaty trwały dłużej bo było naprawdę super.

opracowanie: Sylwia Pietryga

7-9 grudnia 2007
Rekolekcje „Obym poznał siebie, obym poznał Ciebie, Panie”

Już poraz kolejny w dniach od 7 do 9 grudnia 2007 roku odbyły się rekolekcje „Obym poznał Ciebie, obym poznał siebie Panie”. Tym razem tmatem przewodnim było: „Wesołą nowinę Bracia słuchajcie, Niebieską Dziecinę …w sobie witajcie” – czyli o odkrywaniu wewnętrznego dziecka. Wśród uczestników rekolekcji były także osoby z zagranicy a dokładnie z Czech wraz z ks. Piotrem Oskwarkiem. A poniżej kilka refleksji, doświadczeń, odkryć uczestników podczas rekolekcji:

• uświadomiłam sobie, że ważne jest by nie zatracić swego dziecięstwa, swojej wewnętrznej radości. Moje wewnętrzne dziecko już się narodziło, ale jest schowane w swym łóźku, dlatego warto by w końcu wyszło do świata.
• dzięki tym rekolekcjom nastąpiło kolejne odkrycie mojej osobowości, psychiki i relacji z innymi. Odkryłam, że jest we mnie to “wewnętrzne dziecko” jednak nie pielegnowałam go. i to jest moim postanowieniem, aby zadbać o nie. Nabrałam tu sił i wiary. Dziękuję.
• bardzo dziekuję za serdeczną i ciepłą atmosferę jaka panuje w tym Ośrodku oraz dobrą organizację. Można tu znaleźć wsparcie duchowe, psychologiczne.
• Zaczynam odkrywać i poznawać siebie. Mam większe poczucie własnej wartości. Wydawało mi się,że brakuje mi miłości, czułości, ale ta miłość jest wszędzie, ona mnie otacza. “Noc poto w człowieku zapada, by na jego dnie zajaśniały gwiazdy”.
• Doświadczyłam ponownego narodzenia się mojego serca, tego że Pan Jezus w nim mieszka. Spotkałam tu ludzi, którzy kochają Jezusa w przeciwieństwie codziennego życia. Chwała Panu!
• Dzięki tym rekolekcjom odkryłam iż moje dzieciństwo zostało mocno uśpione, wręcz zapomniane, zarzucone.odkryłam, że to spowodowało, że się psychicznie zestarzałam. Zaginął mi uśmiech, radość. Dzieki tym przeżyciom jakich doznałam tutaj postanowiłam, aby to się zmieniło. Zadbam oto, aby radosć “mojego dziecka ” trwała. Kocham swoje dziecko, jest moją radością i sensem życia. Niepotrzebnie straciłam czas odrzucając swoje dziecko.
• Bardzo dziękuję, że istnieje taki Ośrodek jak ten na Brynowie, w którym każdy może znaleźć pomoc, jeśli tylko sam tego chce. Z niecierpliwością będę czekać na następne spotkanie rekolekcyjne. Pomaga ono mi przeżyć święta, na nowo odkrywać siebie i poznawać Boga. Staję się tutaj silniejsza, bogatsza. Dziękuję!

opracowanie: Sylwia Pietryga

14-16 grudnia 2007
Warsztaty umiejętności interpersonalnych – Concordia – Niemcy

Już po raz drugi w tym roku odbyły się Warsztaty Umiejętności Interpersonalnych z elementami pedagogiki zabawy dla wychowawców kolonijnych w Niemczech. Warsztaty odbyły się w Polonijnym Ośrodku Spotkań „Haus-Concordia”.
„Concordia” to miejsce, w którym przez cały rok odbywają się różnego rodzaju spotkania. Jednak podstawową misją Ośrodka jest duszpasterstwo dzieci i młodzieży, które szczególnie realizowane jest w czasie kolonii wiosennych, letnich, jesiennych i zimowych. Kolonie cieszą się popularnością wśród dzieci, które chętnie korzystają z oferty Ośrodka. Może o tym świadczyć liczba dzieci przewijających przez letnie turnusy – ok. 500 dzieci. Na początku wychowawcami kolonijnymi była młodzież z Polski, która przyjeżdżała jako wolontariusze do Concordii. Jednak z czasem spośród dzieci, które uczestniczyły w koloniach wyrosła wspaniała młodzież, która chciała się zaangażować w pomoc dla Ośrodka. Wkrótce zrodził się pomysł zorganizowania odpowiedniego przygotowanie dla tych, którzy chcę przyjeżdżać do Concordii w innej roli. Pojawili się wychowawcy, którzy wyrośli w Concordii – co przyniosło bardzo pozytywne efekty zarówno dla podopiecznych, prowadzących jak i zespołu Ośrodka. Okazało się również, że jest wielka potrzeba zorganizowania szkolenia wychowawców, ponieważ takich ludzi młodych, którzy chcą poświęcić się pracy z dziećmi w Concordii jest coraz więcej. Duszpasterzem Concordii jest ks. Marek Konsek pochodzący z Archidiecezji katowickiej a kierownikiem jest siostra Andrzeja (Służebniczka NMP) – pochodząca również z naszej Archidiecezji, dlatego do prowadzenia warsztatów dla młodych opiekunów kolonijnych zaproszono Ośrodek Profilaktyczno-Szkoleniowy im. Ks. F. Blachnickiego z Katowic.

W krainie PRZYBYSZOLANDII – czyli POZNAJĘ SIEBIE, BY POZNAĆ CIEBIE

gdyż rzeczywiście poznanie a właściwie ciągłe poznawanie, odkrywanie siebie swoich wad, zalet talentów, wartości oraz akceptacja takim jakim się jest, jest podstawą do poznawania i akceptowania drugie człowieka i tego małego i tego dużego. Oprócz wspomnianych już wcześniej zajęć z pedagogiki zabawy czyli różnego rodzaju gier, zabaw, piosenek, poruszane były między innymi takie tematy jak:

• kontrakt – czyli zasady funkcjonowania danej grupy oraz konsekwencje niedostosowania się uczestników do zasad, reguł ustalonych w grupie,
• sukcesy wychowawcze oraz sposoby radzenia sobie w sytuacjach trudnych,
• relacje pomiędzy uczestnikami a wychowawcami oraz pomiędzy samymi wychowawcami,
• uczucia i emocje,
• a także temat niepełnosprawności – jak rzeczywiście pomagać by nie szkodzić.

Wieczór sobotni to czas miłych niespodzianek. Rozpoczęliśmy zabawą w „Ćwierćlandię” – moc emocji, przebierania się wymyślania hymnów, okrzyków i haseł drużyn, po to by na koniec zatańczyć wspólnie taniec: „już teraz we mnie kwitną Twe ogrody”. Drugą niespodzianką wieczoru było spotkanie z poezją Doroty Warczok, która była szczególnym gościem a zarazem osobą współprowadzącą te warsztaty. Z wielkim podziwem, zadumą i nutką wzruszenia słuchaliśmy jej twórczości, która zdaje się przemówiła do każdego. Zapraszam do wsłuchania się w teksty Doroty, być może coś odkryjesz w nich dla siebie.
Niedzielne zajęcia dotyczyły form plastycznych i były prowadzone przez Joannę Horzela. Tematem głównym był: Świat Aniołów – jak zrobić „coś z niczego” czyli jak wykorzystać papier, karton, klej, i inne biurowe pomoce, by stworzyć aniołki. Tak się złożyło, że była to niedziela Gaudete – czyli radości – dlatego podczas Mszy Świętej kończącej warsztaty, młodzież wykonane aniołki przyniosła w procesji wraz z darami Eucharystii jako znak radości. Później już tylko podsumowanie – ankiety oraz pożegnania, które trwały i trwały, gdyż żal było niektórym wyjeżdżać.

A oto kilka wypowiedzi uczestników z ankiety ewaluacyjnej przeprowadzonej na koniec warsztatów:

• szczególnie cenne uważam elementy, które dotyczyły pracy opiekuna (rozmowy o problemach jakie wyniknęły na turnusach oraz jak rozwiązywać konflikty. Na przyszłość poruszać „ciężkie tematy” właśnie w taki sposób jaki to prowadziłyście – dyskusje, debaty. Cenny był tez temat o niepełnosprawności oraz „wieczór poetycki” – wspaniała atmosfera.
• Wechsel zwischen Theorie & Praxis. /Przeplatanie się teorii i praktyki/
• dużo nauczyłam się podczas tych warsztatów, był to czas pożytecznie spędzony. Nauka + zabawa = super!
• podobało mi się, bo nauczyłam się dużo nowych rzeczy, poznałam nowych ludzi, którzy tak samo myślą jak ja. To co wymagało by poprawy to punktualność a właściwie czasami jej brak ze strony uczestników, bo nieraz było ciężko się wsłuchać w to co prowadzące osoby chciały nam przekazać. Zabawy były bardzo cenne, bo pozwoliły stać się znów dzieckiem, ale nie dziecinnym. Dziękuję Wam bardzo. Zrobiłyście to wspaniale.
• podobało mi się przygotowanie prowadzących oraz to że rozmawialiśmy o osobach niepełnosprawnych i dali rady jak się wobec nich zachowywać.
• Gespräch über die Gefühle eines Menschen. Die verschiedenen Elemente einer Gruppe. /Rozmowa o uczuciach człowieka. Różne elementy grupy/
• to co mi się podobało to dużo nowych piosenek, atmosfera na tych warsztatach oraz to że było dużo życiowych przykładów i praca w grupach pozwoliła na poznanie się nawzajem.
• bardzo podobały mi się zajęcia z Dorotą oraz wieczór poetycki. Ważna też dla mnie była praca w grupach – uczyło nas to współpracy, która jest bardzo ważna na koloniach pomiędzy wychowawcami.
• to co było cenne to poruszane tematy pedagogiczne: sukcesy, trudności, praca w grupach oraz różnica między karą a konsekwencją. A w ogóle Sylwiu, Asiu dzięki za trud i cierpliwość dla nas. Dzięki też, że mogliśmy poznać Dorotkę. Dużo znów się nauczyłam.
• Co uważasz za cenne: Am letzten Tag haben wir uns ins zwei Gruppen geteilt und „Gefühle” aufgeschrieben und in Gruppen unterteilt. Das Aufschreiben der Gefühle fand ich sehr richtig für den Umgang mit den Kindern. Dass Sie auf jeden Fall auf solche „warsztaty” nach Concordia kommen sollten, weil es sehr hilfreich und interesant ist./Ostatniego dnia podzieliliśmy się na dwie grupy, wypisaliśmy uczucia i podzieliliśmy je na grupy. To wypisanie uczuć uważałam bardzo dobre dla obchodzenia się z dziećmi. Warto na pewno na takie warsztaty przybyć, bo jest to bardzo interesujące i pomocne/

opracowanie: Sylwia Pietryga
- współtwórca oraz realizator programu warsztatów

31 grudnia 2007-1 stycznia 2008
Bezalkoholowy Bal Sylwestrowy

Zabawa Sylwestrowa w Ośrodku rozpoczęła się na długo przed 31 grudnia. Przygotowania trwały kilka dni i z pomocą wolontariuszy udało się nadmuchać 200 balonów, porozwieszać serpentyny i lampki, udekorować stoły… Gdyby nie specjalne pompki to powiększylibyśmy znacznie objętość naszych płuc Niektórzy wykonywali ewolucje pod sufitem w sali tanecznej dzięki czemu udało się m.in. umieścić nad naszymi głowami kulę lustrzankę i dodać blasku parom na parkiecie. Kuchnia pracowała pełna parą a zapach bigosu, sałatek i ciasta wypełnił Ośrodek, co oznaczało, że zabawa rozpocznie się lada moment.

Sala ubrana w światło i muzykę czekała na pierwszych gości a my lekko stremowani witaliśmy ich kotylionami. Godzina 20.00 wybiła i 85 osób wkroczyło „Polonezem” w czas świętowania. Wodzirej prowadził nas tanecznym krokiem nie tylko wokół sali ale także wokół stołów, krzeseł, uczestników…..

Najbardziej wytrwali startowali w konkursach i pozostali na Balu aż do piątej nad ranem. Niektórzy goście pozostawili nam swoje wrażenia z zabawy w formie pisemnej,
a my zamieszczamy je poniżej. Czekamy wciąż na pozostałe relacje!!!

J.C.: Jak Państwo bawiliście się na Sylwestrze organizowanym w Ośrodku?
Co się podobało, co warto by zmienić ?
• A. i K. Mleczko (Kraków): Rewelacyjnie. Co do zabawy – to naprawdę pierwszorzędne przygotowanie. Impreza doskonale prowadzona pod każdym względem. Jedyny mankament to pasta na podłodze w sali balowej – ale to mały szczegół – łatwy do poprawienia.
• J. Trybała: Z imprezy sylwestrowej jesteśmy bardzo zadowoleni. Był to nasz trzeci bal w ośrodku. Poprzednie dwa jeszcze za czasów księdza Wojtka. Pod względem organizacyjnym przewyższał poprzednie. Podobało nam się: podział na sale oraz opisanie miejsc, sposób prowadzenia zabawy przez wodzireja, dekoracja i dbanie o gości. Przeszkadzała mi śliska posadzka – grozi kontuzją nogi (co można z tym zrobić?) i ponaglanie do tańca – musi być też czas na rozmowę. Tak jak wspomniałam ogólnie jesteśmy zadowoleni i polecamy znajomym. Pozdrawiam!
• Co nam się podobało? Szalona zabawa i moment wyciszenia dla Najlepszego Ojca* No i oczywiście szalejący Ksiadz na parkiecie Co nam się nie podobało w trakcie zabawy Sylwestrowej? – Zimno.

* w trakcie zabawy Sylwestrowej o północy odprawiono uroczystą Eucharystię

opracowanie: Justyna Jakubczak

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007

ROK 2008 >>>>>